Küba Devrimi’nin görsel hafızasını on yıllardır deklanşörüyle ilmik ilmik işleyen Roberto Salas, bugünlerde tarihsel bir onura daha kavuştu: 2026 Ulusal Plastik Sanatlar Ödülü (Premio Nacional de Artes Plásticas). Bu ödül, sadece bir sanatçının teknik yetkinliğini değil, bir halkın kolektif bilincine kazınan tarihsel tanıklığın sarsılmaz gücünü temsil ediyor. Nitekim Küba Devlet Başkanı Miguel Díaz-Canel, “Salitas” olarak
Sanat dünyası genellikle “başarı hikayelerini” bireysel yetenek ve mistik bir yaratıcılık üzerinden okumayı sever. Ancak bizler için bir sanatçının objektifi, sadece ışığı değil, aynı zamanda içinde bulunduğu toplumun üretim ilişkilerini ve egemen ideolojinin ihtiyaçlarını da yansıtır. İlk portre konumuz; Türkiye’den Magnum Photos’a uzanan yoluyla son dönemin en çok konuşulan ismi: Sabiha Çimen. Sanat, tarihin hiçbir
Geçtiğimiz günlerde aramızdan ayrılan Martin Parr, burjuva sanat çevrelerinde bir fotoğrafçı olarak anılsa da o, neo-liberal çağın en keskin görsel antropologlarından biriydi. Elli yılı aşan üretimi boyunca Parr, sadece deklanşöre basmadı; o, üretim araçlarından koparılmış ve tüketim mabetlerine hapsedilmiş modern insanın yabancılaşmasını belgeledi. Siyah-beyazın romantik “hümanizmini” reddederek, kapitalizmin parlak ambalajlı ama içi çürümüş gerçekliğini renkli
Tarih bize şunu öğretir: Bireyin bilincini belirleyen şey onun toplumsal varlığıdır. Vivian Maier (1926-2009), 20. yüzyıl Amerikan kapitalizminin kalbinde, Chicago ve New York sokaklarında yaşayan bir hayaletti. Mesleği dadılıktı; yani burjuvazinin çocuklarını büyüten, duygusal ve fiziksel emeğini satarak hayatta kalan bir mülksüzdü. Ancak Maier, bu maddi gerçekliğin antitezi olarak, elinde bir Rolleiflex kamera ile dünyanın